Kiki van Aubel

"De eerste keer op de planken was als 7-jarige. Ik speelde een kabouter op school en vergat álle tekst."

Kiki speelt op dit moment in onze voorstelling voor middelbare scholen De saaiste schoolreis uit de geschiedenis van het universum. Ze heeft recent in Zujerleech gespeeld, de eerste voorstelling van Het Laagland in het Limburgs dialect. En in Dream on, de voorganger van De saaiste schoolreis, in de klas op middelbare scholen. Eind 2018 gaat ze spelen in de nieuwe Laagland-voorstelling Gewoon Held, voor iedereen van 8 tot 108 jaar.

Wie ben je?

Geboren in Geleen als Marie-Christine is m'n roepnaam al na een paar dagen 'Kiki' geworden. Als ik vraag naar het verhaal hierachter, is het antwoord steevast dat mijn ouders het 'zo'n lange naam vonden voor zo'n klein meisje'. Ik woon mijn hele volwassen leven al op dezelfde plek in Maastricht, inmiddels met Rufus en onze dochter Belle (6).

Welke rollen speel je op dit moment voor Het Laagland? En daarbuiten?

Ik speel 4 dagen per week Anne in de klassenvoorstelling De saaiste schoolreis uit de geschiedenis van het universumDaarnaast speel ik bij Hoge Fronten/Lieke Benders in de voorstelling Niet Vergeten.

Wat doe je in je vrije tijd?

Als heuse waterrat hou ik enorm van zwemmen, of dobber ik op een surfplank in zee (soms met Belle voorop). En ik wandel graag door het bos of op de hei, liefst door de modder.

Heb je zelf invloed op de invulling van je rol en kun je daar iets over vertellen?

Ik neem altijd wel iets van mezelf mee in een rol. Ik probeer te zoeken naar de overeenkomsten tussen mij en mijn personage en neem dat weer mee. Daar heb ik tot op zekere hoogte wel invloed op. Maar het blijft een personage en dus speel ik ook wel eens iets wat ik helemáál niet herken.

In hoeverre herken je jezelf in het personage dat je speelt?

Anne uit ’De saaiste schoolreis..’ is een muurbloempje en toen ik op de middelbare school zat, was ik dat ook. Zij probeert zich echter onzichtbaar te maken, zodat 'de slangen' niet op haar letten. Ik probeerde vroeger juist enorm m'n best te doen om erbij te horen. Dat lukte alleen niet altijd even goed...

Wat is er bijzonder aan het spelen van voorstellingen in de klas?

Ik speel letterlijk op één meter afstand! Ik zie en hoor dus álles. Waar jij in een donkere theaterzaal anoniem kunt zijn, kan dat in een klaslokaal echt niet. Als iemand het stom vindt, zie ik dat direct. Maar als iemand gegrepen wordt, óók. Soms kan iemand binnenkomen en duidelijk geen zin hebben. Als die persoon dan tóch gegrepen wordt en geniet van het verhaal dat ik sta te vertellen, dan geeft heel veel energie.

Wat was als kind jouw eerste theaterervaring?

Mijn moeder nam mijn broer en mij vaker mee naar Pieke Dassen. De eerste keer op de planken was als 7-jarige. Ik speelde een kabouter in een toneelstuk op school en vergat álle tekst.

Waarom ben je acteur geworden?

Vroeger vertelde ik graag verhalen. En ondanks dat ik m'n tekst vergat, wist ik als 7-jarige vanaf dat moment dat ik 'iets met theater' wilde gaan doen. Dat er ook andere beroepen bestaan dan enkel acteur, wist ik toen nog niet. Afgestudeerd als regisseur/theatermaker ben ik vooral bezig geweest met andere dingen dan spelen, totdat ik mee mocht spelen in Zujerleech (in het dialect). En nu speel ik voornamelijk!

Omschrijf het leven als acteur / actrice eens?

Het is heel bijzonder en gewoon tegelijk.
Het publiek ziet die ene voorstelling, dat ene magische moment.
De euforie na afloop, het feest en de gezelligheid. 
Daar zijn soms wel weken van bloed, zweet (en in mijn geval liters) tranen aan vooraf gegaan. 
Maar als ik thuiskom na een repetitie of voorstelling... ben ik ook en vooral moeder. Vrouw. 
Toch ben ik me er enorm van bewust dat ik geen alledaags werk heb en dat vele mensen zouden willen ruilen.

 

 
Kiki van Aubel

 

Wat zou je altijd nog een keer willen spelen?

Iets spectaculairs, waarbij je halsbrekende, acrobatische toeren mag uithalen!
Maar dan toch ook met een zachte kant, waardoor iedereen ontroerd de zaal verlaat.

Wat vind je het mooist aan dit vak?

Dat ik iedere keer weer iemand anders mag zijn en ik me mag verdiepen in een onderwerp waar ik tot dan niet zoveel vanaf wist. Dat ik soms op bijzondere plekken kom en met fijne mensen mag werken.

Ben je nog zenuwachtig als je gaat spelen en wat doe je daarmee?

Soms! Toen ik de rol van Caroline ging spelen (in het Duits) in Expedition Peter Pan na een héle korte repetitie periode, stond ik met vlinders in m'n buik in de coulissen. Of als er iemand komt kijken die voor mij belangrijk is. Als ik echt héél nerveus ben, trek ik me terug en word ik wat stiller dan normaal. Inmiddels weet ik dat die zenuwen erbij horen en ook 'gewoon' verdwijnen zodra we begonnen zijn.

Wat vind je speciaal aan Het Laagland?

Het is één grote familie! Ik voel me er ongelofelijk thuis en verbaas me er soms nog over dat dit werk heet. Dat werken zó leuk zou zijn, kon ik als kind niet bedenken!

Welke opleiding heb je gedaan en wanneer heb je deze afgerond?

In 2002 heb ik mijn diploma gehaald aan de Academie voor Drama in Eindhoven (inmiddels is deze opleiding verhuisd naar Tilburg). Na m'n afstuderen ben ik nog een tijdje naar UCLA (school for theatre & film in Los Angeles) geweest.

THE PETER PAN EXPERIENCE (2017)

THE PETER PAN EXPERIENCE (2017)

DREAM ON (2016)

DREAM ON (2016)

ZUJERLEECH (2015)

ZUJERLEECH (2015)